Η Κατερίνα είχε ένα γάτο.

Αυτό την έκανε για τρεις ώρες σημείο αναφοράς σ’ ένα τρένο (ποιος δεν θέλει να γελάσει, να χαϊδεψει, να παίξει μ’ έναν ωραίο γάτο;).

Η Κατερίνα κι ο γάτος της είδαν πρόσωπα, άκουσαν φωνές, έζησαν την ανάλαφρη χαρά ενός ταξιδιού όταν είσαι παιδί.

Μέχρι που το βαγόνι τους αναποδογύρισε.

Η Κατερίνα μπόρεσε να πηδήξει. Ο γάτος της δεν μπόρεσε.

Τα υπόλοιπα παιδιά, δεν μπόρεσαν. Μια ολόκληρη χώρα, δεν μπόρεσε.

Σήμερα (26.01.25) ήταν εκεί. Να θυμηθεί, να διηγηθεί, να μιλήσει στα ελληνικά και στη νοηματική.

Για ένα γάτο, ένα έγκλημα και το πιο ασφαλές μέσο στην πιο ανασφαλή χώρα…