Ο Δημήτρης Χορν έφυγε μια μέρα σαν κι αυτή πριν από 27 χρόνια, στις 16 Ιανουαρίου του 1998.

Ο ίδιος είχε δηλώσει για τον εαυτό του: «Ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι ήταν λάθος μου να γίνω ηθοποιός. Νομίζω πως πρόδωσα όλους τους ρόλους που έχω παίξει».

Ο αείμνηστος Κώστας Γεωργουσόπουλος, με τη σπουδαία πένα του, το 1984 «αποκατέστησε την τάξη»: «Ο Χορν είναι ο κατ’ εξοχήν ειρωνικός ηθοποιός μας. Η μίμηση πράξεως γι’ αυτόν είναι ένα ξόρκι, ένα άλλοθι, ένα προσωπείο για να εξορκιστεί η απελπισία του όντος. Σαν τους τρελούς του Σαίξπηρ, διαλύει την τάξη και συγκολλά τα συντρίμμια της αταξίας».

Για όλους εμάς τους απλούς θεατές, που τον απολαύσαμε στις μετρημένες στα δάχτυλα αλλά σπάνιας ομορφιάς κινηματογραφικές ερμηνείες του, παραμένει ο χαρισματικός ηθοποιός που με το συναρπαστικό ταλέντο, τη γοητεία και το τολμηρό πνεύμα του «τρύπησε» τις οθόνες και τις καρδιές μας όσο κανείς.