Ολίβια Χάσεϊ.
Η βελούδινη.
Η contra mundum ομορφιά.

Ίσως ένα από τα πιο γνήσια ευγενικά και τρυφερά βλέμματα της μεγάλης οθόνης. Με ξεχωριστές ερμηνείες που μας στήλωσαν και από τότε μας κρατάνε, όπως στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Τζεφιρέλι, στο «Έγκλημα στο Νείλο», στο slasher film “Black Christmas”, στον Ιησού από τη Ναζαρέτ.

Για εμάς τους λίγο ανασφαλείς, τις λίγο λεμονόκουπες και μονήρεις φύσεις, τους νοσταλγούς του χθες, ξέρουμε πολύ καλά τι νεύρο ερέθιζαν μέσα μας ηθοποιοί όπως η Χάσεϊ.

Κι ας μην γκρέμισαν απαραίτητα το ναό κι ας έζησαν λίγο πλαδαρά την τέχνη τους. Φτάνει που μας θώπευσαν στοργικά σαν τηλενεράιδες, έστω σαν φίλες, σαν θείες, σαν ξαδέλφες, λίγο πριν η σκηνή αρχίσει να απομαγεύεται.

Κι αν τώρα γίνουν σκόνη, το αυτοφώς τους θα τους προδίδει ακόμα κι εκεί που δεν ανάβει ο προβολέας.
Γιατί, όπως το λέει ο Γιώργος Ιωάννου στην «Ομίχλη» του, κανένας θάνατος δεν είναι καλός.