Δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς πολλά κείμενά μου για να καταλάβει πώς αισθάνομαι απέναντι στην τωρινή κυβέρνηση. Δεν είναι ότι τρέφω και κανέναν τρομερό σεβασμό στα υπόλοιπα κόμματα εντός κοινοβουλίου τη δεδομένη στιγμή, αλλά πάντα αναγνωρίζω τα καλά μερικών από αυτά. Είτε μιλάμε για δηλώσεις, είτε για προτάσεις, είτε για δομημένη, πραγματική αντιπολίτευση, είτε για κάποιο ή κάποια από τα πρόσωπα που τα απαρτίζουν. Μπορεί να είναι σπάνιο, αλλά συμβαίνει.

Ξεκαθαρίζω όμως άλλη μια φορά: η κυβέρνηση της τελευταίας επταετίας είναι σιχαμένη, βρώμικη, ακόμα πιο διεφθαρμένη απ’ ό,τι επιτάσσουν τα δεδομένα του προτεκτοράτου μας, απελπιστικά αναποτελεσματική, αισχρή, τυχοδιωκτική, ασυνεπής, αργή, προσωποπαγής, ανήθικη, ψεύτρα.

Είναι βραχνάς, λοιπόν, αυτός ο συρφετός, πραγματικός βραχνάς. Δε μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι μένει στην εξουσία. Έχει δημιουργήσει ένα βαθύ και ευρύ δίκτυο, τόσο πελατειακά όσο και επιχειρησιακά. Τουτέστιν, όχι μόνο βολεύει τους δικούς της ανθρώπους, αλλά και, σε ένα μεγάλο ποσοστό, δείχνει να είναι ικανή και να τους καλύψει («έπρεπε να φάω τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»). Ουδεμία εντύπωση δεν πρέπει να μας κάνουν τα ποσοστά της, γιατί αυτά τα περίπου δύο εκατομμύρια που δε χάνουν Κυριακή των εκλογών ούτε στο νεκροκρέβατο είναι πιο πιστά κι από σκυλιά (ή κομματόσκυλα; χμ)

Οπότε, δε θα κάτσω να κρίνω με κανένα επιχείρημα κανένα από τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Δε με ενδιαφέρει να «συντρίψω με επιχειρήματα» τον Άδωνι, που διαλύει σε ζωντανή μετάδοση ένα σύστημα υγείας και ζητά να τον υποδέχονται με λουλούδια όσοι γιατροί και νοσηλευτές δεν είναι κομμουνιστές ή αναρχικοί ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ούτε θα «κολλήσω στον τοίχο» μια Κεραμέως που ό,τι δε πρόλαβε να ξεχαρβαλώσει στο υπουργείο Παιδείας είναι φανερά αποφασισμένη να το συντρίψει στο Εργασίας. 13 ώρες δε δούλευαν ούτε οι είλωτες.

Γιατί χρειάζεται όλη αυτή η εισαγωγή; Για έναν απλό λόγο. Γιατί δε ξέρω πώς να προσεγγίσω την περίπτωση του βασιλιά του λαϊκισμού, του ανθρώπου που δεν έχει τολμήσει να απαντήσει λογικά σε επιχείρημα, πόσω μάλλον να χρησιμοποιήσει ο ίδιος λογικά επιχειρήματα. Παύλο Μαρινάκη, the stage is yours.

Δεν είναι -μόνο- καθαρή αντιπάθεια ο λόγος για τον οποίον τον κατονομάζω. Ευθύνεται κυρίως το γεγονός ότι δε μπορώ να συλλάβω πώς γίνεται, τόσο συνεπώς, να εκφράζεται κανείς με τόση εμπάθεια προς οτιδήποτε στέκεται απέναντι του. Και, ειλικρινά, ξεφορτωθείτε μας όσοι έχετε όρεξη να πείτε τις συνηθισμένες αηδίες περί «αριστερών που είναι ανεκτικοί μόνο σε όσους συμφωνούν μαζί τους». Μας φτάνουν οι νεοδημοκράτες και οι αγκαλιές του με τον Μίχο. Δε χρειαζόμαστε άλλους.

Το θράσος με το οποίο πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του για να γίνει πρόδρος της ΟΝΝΕΔ είναι παροιμιώδες. Να ταμπελιάζεις κάθε διαφωνούντα ως «αριστερό» (είναι δεν είναι, που αλίμονο αν ξέρετε τι σημαίνει η λέξη). Δε χρειάζεται πολύ ψάξιμο. Ο τωρινός πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, της μοναδικής νεολαίας που έχει όραμα για την Πατρίδα, κι άλλες τέτοιες λέξεις κλειδιά που αρέσουν στους νεολαίους (ή τέλος πάντων στους νεολαίους που ενδιαφέρουν τη ΝΔ), 29 μέρες μετά τα Τέμπη, σε ένα άρθρο γεμάτο τυπογραφικά στα Παραπολιτικά, έγραψε:

«Αν και τον τελευταίο μήνα όλοι παριστάνουν πως νοιάζονται για την οργή των νέων, λίγοι είναι αυτοί που επιθυμούν να βρουν τις πραγματικές ρίζες του θυμού και ακόμα λιγότεροι ενδιαφέρονται να τον μεταφράσουν σε ουσιαστικές πολιτικές»

Το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο.

Ο Παύλος Μαρινάκης, στην τελευταία ενημέρωση πολιτικών συντακτών δήλωσε για τα Προσφυγικά, μέσα σε μια τρικυμία μίσους, τάξης και ηθικής, που τα τάγματα ασφαλείας θα ζηλεύανε, ότι είναι γεμάτα αναρχικούς, χρήστες, κλέφτες των χρημάτων του Έλληνα φορολογούμενου. Όσον αφορά το τελευταίο, να σημειώσω: κάπου δηλαδή πιάσε και την ειρωνεία του πράγματος ρε Παύλο, ένας ΟΠΕΚΕΠΕ ακόμα πάνω από τον σβέρκο σας πλανάται. Και συνέχισε μιλώντας για «κυβέρνηση του βουνού ξανά» και «αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία». Πετάξτε λέξεις κλειδιά. Να τρομάξουν οι παππούδες και να καυλώνουν οι νεοδημοκράτες. Επάγγελμα ΟΝΝΕΔίτης.

Ερωτήθηκε για κάτι πολύ απλό. Εφόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση δε δίνει λεφτά για εκκενώσεις, που γαργαλάνε τους ψηφοφόρους σας, εσείς που θα βρείτε τα λεφτά; Η απάντηση είναι, όπως πάντα, πολύ απλή. «Έχουμε πλάνο και χρηματοδότηση, σας έχω ήδη απαντήσει».

Και ένα update όσο γράφεται αυτό το κείμενο. Ερωτηθείς για το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος των Τεμπών, για το οποίο -επιτέλους- ο Χρήστος Τριαντόπουλος παραπέμπεται στο ειδικό δικαστήριο και αν η ΝΔ και ο πρόεδρός της αναλαμβάνει την -αυτονόητη- πολιτική ευθύνη, εκείνος είχε το θράσος (και το κουράγιο θα συμπληρώσω) να μιλήσει στον Χρήστο Αβραμίδη με τρόπο επιεικώς χυδαίο. Του ζήτησε να «κοιταχτεί στον καθρέφτη μήπως και νιώσει ντροπή», αφού αυτός, άλλοι δημοσιογράφοι και πολιτικά κόμματα «κάνουν καριέρα πάνω σε νεκρούς». Αυτό. Δε σηκώνει ούτε σχολιασμό.

«Κρεμάστε τον αδερφό μου γιατί εγώ ζαλίζομαι». Έτσι λέγανε στο χωριό μου. Έτσι λέει και ο επαγγελματίας ΟΝΝΕΔίτης μέσα σε περίπου δύο χιλιάδες λέξεις παντελώς κενές.

Αδυνατώ να συλλάβω, και το λέω με πάσα ειλικρίνεια, πώς μπορεί κανείς να αισθάνεται καλά με τον εαυτό του, λέγοντας ψέματα στα μούτρα των συμπολιτών του. Δοκίμασαν και άλλοι να γίνουν εκπρόσωποι τύπου κυβέρνησης ΝΔ και παραιτήθηκαν μετά από λίγο. Δεν άντεξαν.

Γιατί ο μέσος άνθρωπος μπορεί να ακούει μια συζήτηση δέκα και δεκαπέντε λεπτών, όπου ακούγονται μομφές για την «ηγεμονία της Αριστεράς», ενώ η Αριστέρα έχει να κυβερνήσει από το ’19, και πριν απ’ αυτό δεν είχε κυβερνήσει από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου (ακόμα περιμένουμε να ξεφορτωθεί τις βάσεις του ΝΑΤΟ). Αλλά ένα εκπαιδευμένο -ή πονηρεμένο- αυτί, ακούει την ουσία.

Και δεν το λέω για να θίξω κανέναν ΟΝΝΕΔίτη, γιατί ο ΟΝΝΕΔίτης δε θίγεται. Έχει αφήσει την ανθρωπιά -και την αξιοπρέπειά του- έξω από την πόρτα της ΝΔ κι ύστερα έχει περάσει περήφανος το κατώφλι. Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι ότι μιλάμε με επιχειρήματα και ανθρωπιά σε μια πολιτική αίρεση, στην οποία λάθος είναι πάντα είτε αυτός που δεν είναι στην αίρεση είτε αυτός που είναι πιο χαμηλά στην ιεραρχία.

Δε ξέρω αν, και πώς, νικιέται ένα τέτοιο τέρας εκλογικά. Με ένα στρατό δυο εκατομμυρίων να περιμένει να κάνει τη δουλειά του κι ύστερα να κάνει ότι «δε ξέρει ποιος ψήφισε ΝΔ πάλι». Το «δεν σας φοβόμαστε» στα μπλουζάκια των τυμβωρύχων έξω από ένα νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης δεν είναι μήνυμα προς τους αυτουργούς της δολοφονικής επίθεσης με γκαζάκια σε τρία γαλάζια σπίτια, αλλά προς την κοινωνία στο σύνολο της.

Και, χωρίς κανέναν δισταγμό, θα πω ότι όσο έχουν δικαίωμα να το λένε, θα παίζουμε σε ένα παιχνίδι με σίγουρους χαμένους, σίγουρους νικητές, ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Σε κάποια παιχνίδια, σαν το παιχνίδι στο οποίο έχει μετατραπεί πρώτα ο κόσμος και ύστερα η καθημερινότητα στο Ελλαδιστάν (που η ΝΔ τολμάει να αποκαλεί πατρίδα λες και δεν την ξεπουλάει στον καλύτερο αγοραστή), μόνη γλώσσα είναι ο φόβος.

Δε μ’ αρέσει που το λέω. Αλλά αν έλεγα μόνο τα πράγματα που μ’ αρέσουν, θα ήμουν στη μούγκα. Χρόνια τώρα.

Σας φοβόμαστε. Τώρα θέλω να με φοβάστε.

Φώτο: EUROKINISSI/ΚΩΣΤΑΣ ΤΖΟΥΜΑΣ

Διαβάστε επίσης:

Μαλακάσα: Συνέλαβαν μητέρα πρόσφυγα και τα δύο της

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι Ισπανία για μια εντεκάδα λόγους

AI Agent της OpenAI χάκαρε εταιρεία για να λύσει ένα τεστ