Από την Πάτρα μέχρι την Αθήνα και από το «Ανησυχία, Ανασφάλεια» έως το πρώτο του mini tour στην Ευρώπη, το οποίο ξεκινά σε λίγες ημέρες, ο Βασίλης Ράλλης είναι ένας από τους καλλιτέχνες της Αθήνας που θα συναντάς όλο και πιο πολύ στα στενά της πρωτεύουσας.

Βρεθήκαμε με τον ταλαντούχο καλλιτέχνη στα στενά των Εξαρχείων και μιλήσαμε για τη μουσική, τα όνειρα που έχουν να κάνουν με αυτή, αλλά και τις επόμενές του εμφανίσεις.

Φέτος κλείνεις δέκα χρόνια από τον πρώτο σου δίσκο, «Ανησυχία, Αταξία και Ανασφάλεια». Θέλω να ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Πώς προέκυψε και πόσο νιώθεις ότι σε ακολουθεί μέχρι σήμερα;

«Νομίζω πως αυτός ο τίτλος με ακολουθεί από τότε μέχρι σήμερα και ίσως για πάντα. Σε όλο το ταξίδι μου υπάρχει η ανησυχία της μουσικής, η ανάγκη για εξερεύνηση και για νέα πράγματα, τόσο μουσικά όσο και προσωπικά.

Η αταξία έχει να κάνει με την προσπάθεια να σταθείς μέσα σε όλο αυτό που ζούμε και να παλέψεις με τις συνθήκες.

Και η ανασφάλεια είναι πάντα εκεί. Για το τι κάνεις, για το αν είσαι πραγματικά ο εαυτός σου μέσα σε αυτό, για το αν τελικά θα βρεις τον εαυτό σου».

Είχε κοινωνική διάσταση ο τίτλος;

«Ο τίτλος είχε και κοινωνική διάσταση, σίγουρα».

Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τη μουσική;

«Από μικρός άκουγα συνεχώς μουσική. Μεγάλωσα με κασέτες και βινύλια στο σπίτι έπαιζαν τα πάντα, από Λένα Πλάτωνος, μέχρι Michael Jackson και Καζαντζίδη.

Μου άρεσε να γράφω, να πειραματίζομαι, να φτιάχνω πράγματα χωρίς να έχω γνώσεις.

Γύρω στα 16 κατάλαβα ότι ήθελα να γράφω και να τραγουδάω. Έμενα τότε στην Πάτρα και κάπου στα 18 έφτιαξα τις πρώτες μου μπάντες και έκανα τις πρώτες μουσικές απόπειρες και κάπως έτσι ήρθε όλο αυτό».

Ανέφερες πριν τις κασέτες. Τι θυμάσαι από εκείνη την εποχή;

«Έγραφα κασέτες μόνος μου. Έπαιρνα άδειες κασέτες Fujifilm και ηχογραφούσα κομμάτια, χωρίς να ξέρω να παίζω μουσική κανονικά. Μετά έφτιαχνα αυτοσχέδια κολλάζ με φωτογραφίες και έφτιαχνα άλμπουμ. Από μικρός είχα αυτή την ανάγκη να δημιουργώ».

Από τις κασέτες φτάσαμε σήμερα στο Spotify και στις ψηφιακές πλατφόρμες. Πώς βλέπεις αυτή τη μετάβαση;

«Κοίτα, οι πλατφόρμες βοηθούν πολύ στην εποχή μας, γιατί όλα κινούνται γρήγορα και συνεχώς βγαίνουν νέα πράγματα. Ζούμε ίσως σε μία από τις πιο πλούσιες μουσικά περιόδους.

Το αρνητικό όμως είναι ακριβώς αυτή η ταχύτητα. Δεν προλαβαίνει να αφομοιωθεί ένας δίσκος ή ένας καλλιτέχνης. Η φυσική μορφή της μουσικής έχει άλλη δύναμη, το βινύλιο, η κασέτα, το να βάλεις έναν δίσκο και να μπεις σε μια ολόκληρη ιστορία.

Στο Spotify ακούς ένα κομμάτι και αμέσως μετά σου πετάει κάτι άλλο. Είναι χρήσιμο, αλλά η εμπειρία δεν είναι ίδια».

Σχετικά με το Spotify…

«Το Spotify χρηματοδοτεί όπλα ας πούμε. Το 95% των προϊόντων και των μέσων που χρησιμοποιούμε στηρίζουν το Ισραήλ την ίδια στιγμή που διαπράττει την γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού.

Οπότε είμαι της άποψης ότι πρέπει να γεμίσεις αυτές τις πλατφόρμες με μουσική που να περνάει αντιπολεμικά μηνύματα.

Δυστυχώς η εποχή είναι ζοφερή. Παλεύουμε κάθε μέρα για να κρατηθούμε

Θεωρείς ότι η μουσική μπορεί ακόμα να λειτουργήσει ως κοινωνική παρέμβαση;

«Δεν ξέρω αν σήμερα μπορεί να φέρει μεγάλη κοινωνική αλλαγή, γιατί πολλές φορές νιώθω ότι ο κόσμος έχει συμβιβαστεί με πάρα πολλά πράγματα. Παρ’ όλα αυτά, η μουσική παραμένει ένας τρόπος έκφρασης.

Μπορεί να αλλάξει πέντε ανθρώπους κι αυτοί με τη σειρά τους άλλους πέντε. Κάπως έτσι λειτουργεί».

Πόσο σημαντική ήταν η Πάτρα για τη διαμόρφωσή σου και τι άλλαξε όταν ήρθες στην Αθήνα;

«Στην Πάτρα έμαθα μουσική. Είχα φίλους, μπάντες, παρέες, τζαμαρίσματα. Υπήρχε αυτή η αίσθηση της κοινότητας που έχει η επαρχία.

Απλώς κάποια στιγμή υπήρχε ένα ταβάνι, τόσο μουσικά όσο και πρακτικά. Όταν ήρθα στην Αθήνα τα πρώτα δύο χρόνια ήταν πολύ δύσκολα, αλλά εδώ είχα περισσότερες δυνατότητες να κάνω δίσκους, παραγωγές και να οργανώσω καλύτερα αυτό που ήθελα.

Ήρθα καθαρά για τη μουσική. Στην Πάτρα ήμουν φοιτητής, πήγα 5 φορές και έφυγα».

Άρα θεωρείς την Αθήνα καλλιτεχνική πόλη;

«Σίγουρα είναι καλλιτεχνική πόλη, αλλά ταυτόχρονα και πολύ αγχώδης. Έχει κάτι όμορφο και κάτι χαοτικό μαζί».

Όταν σε ρωτήσαμε πού θα ήθελες να γίνει η συνέντευξη, διάλεξες τα Εξάρχεια. Τι σημαίνει αυτή η περιοχή για σένα;

«Τα Εξάρχεια είναι σημείο αναφοράς για μένα. Όταν ήρθα στην Αθήνα έμενα εδώ και εξακολουθώ να περνάω πολύ χρόνο στη γειτονιά.

Είναι ένα μέρος με ιστορία, αλλά και μια περιοχή που έχει αλλάξει πολύ. Βλέπεις την πλατεία να έχει καταπατηθεί, το μετρό, τα Airbnb, είμαστε στον λόφο και αυτή τη στιγμή έχει μπάτσους γύρω μας.

Είναι μια γειτονιά που έχει μια ιστορία. Είναι μέρος με μνήμες.

Είναι μια μεγάλη πλατεία που είναι περικυκλωμένη από μπάζα και έντονη αστυνομοκρατία».

Ετοιμάζεσαι τώρα και για περιοδεία στην Ευρώπη. Πες μας λίγα λόγια.

«Είναι η πρώτη φορά που φεύγω για tour στο εξωτερικό και είναι κάτι που ήθελα πάρα πολύ καιρό.

Στις 5 και 6 Ιουνίου παίζω στο Αμβούργο. Πρώτα σε μια κατάληψη, Mastika Sounds λέγεται και την επόμενη ημέρα στο Mut Theater. Στο ένα θα παρουσιάσω τα νέα μου κομμάτια, τα πιο ηλεκτρονικά, στο άλλο τα πιο ακουστικά τα παλιά μου.

Μετά θα ακολουθήσουν εμφανίσεις σε Κολωνία και Άμστερνταμ.

Τρίτη 9 Ιουνίου θα είμαι στην Κολωνία στο OXIN και 10 Ιουνίου Horrem – Kerpen (Filaraki-Mou), και 11 Ιουνίου ολοκληρώνεται το tour στο Άμστερνταμ στο The Brokers Βar όπου θα παρουσιάσω πάλι το electro.

Το βλέπω σαν μια πολύ σημαντική εμπειρία ζωής, είναι ένα όνειρο που έχω αρκετό καιρό. Έχω άγχος, αλλά και τεράστια χαρά. Θέλω να ανοίξω μια πόρτα προς τα έξω, γιατί νιώθω ότι εκεί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν πιο ανοιχτά ορισμένα πράγματα».

Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα μπορεί να ζήσει αποκλειστικά από τη μουσική;

«Θέλει διπλή και τριπλή προσπάθεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ασχολούνται με την τέχνη κάνουν παράλληλα κι άλλες δουλειές.

Το σύστημα δεν ευνοεί την τέχνη και δεν σου δίνει πραγματικά εφόδια. Για να μπορώ να ζω από αυτό κάνω πολλά διαφορετικά πράγματα. Παίζω στον δρόμο, συμμετέχω σε άλλα σχήματα, γράφω μουσική για παραστάσεις, δουλεύω πάνω σε διάφορα projects.

Είναι κουραστικό, αλλά τουλάχιστον δουλεύω για κάτι που αγαπάω».

Μίλησέ μας λίγο για τις συνεργασίες σου, όπως το αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο.

«Το αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο ξεκίνησε από τον Κυριάκο Δαρίβα, τον drummer του Παύλου και των Απροσάρμοστων με μια ομάδα ανθρώπων που αγάπάνε το έργο του.

Είναι ένα 3ωρο αφιέρωμα που περνάει μέσα από όλη αυτή την τεράστια κληρονομιά που μας άφησε.

Σε όσους αρέσει αυτή η μουσική και γενικά το ελληνικό ροκ, είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, γιατί παρουσιάζονται και κομμάτια που δεν τα γνωρίζει και πολύς κόσμος. Βλέπεις στις συναυλίες από νέα παιδιά μέχρι μεγαλύτερους ανθρώπους να συνδέονται και είναι πολύ συγκινητικό όλο αυτό.

Με τον Frank Panx & Σαλταδόροι ,είναι ένα πρότζεκτ του Frank που γνωριστήκαμε μέσα από δράσεις και συλλογικότητες αλληλεγγύης που βοηθούν μειονότητες και ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Μέσα από αυτές τις κοινές δράσεις δημιουργήθηκε τελικά η μπάντα. Τώρα ετοιμάζεται και ο πρώτος προσωπικός μας δίσκος. Παίζουμε συχνά σε συναυλίες αλληλεγγύης, κοινωνικές δράσεις αλλά και σε δικά μας live.

Τον τελευταίο χρόνο παίζω και με τους Panx Romana, μετά την τραγική απώλεια του Δημήτρη Δημητράκα βρεθήκαμε κάπως μουσικά και όλο αυτό προέκυψε πολύ οργανικά.

Είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα, γιατί οι Panx Romana είναι μια μπάντα με τεράστια ιστορία και ιδιαίτερο βάρος».

Έχεις πει ότι μπορεί ένα βράδυ να παίζεις σε μεγάλη σκηνή και την επόμενη μέρα στον δρόμο. Πού νιώθεις πιο ελεύθερος;

«Παντού νιώθω το ίδιο. Είτε παίζω σε έναν μικρό χώρο, είτε στον δρόμο, είτε σε μια μεγάλη σκηνή όπως το Κύτταρο, εγώ θα δώσω ακριβώς την ίδια ενέργεια.

Ο δρόμος, βέβαια, έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο. Είναι ίσως η πιο άμεση μορφή επαφής με τον κόσμο. Για μένα είναι και μια πραγματική δουλειά πολλές φορές παίζω στον δρόμο είτε γιατί χρειάζομαι χρήματα, είτε για να στηρίξω μια δουλειά ή μια παραγωγή που θέλω να κάνω.

Ταυτόχρονα όμως είναι και κάτι μαγικό. Μπορεί να περάσει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, ένα παιδί, ένας άνθρωπος με δυσκολίες ή κάποιος που δεν το περιμένεις καθόλου και να σταθεί εκεί για λίγα λεπτά, να συγκινηθεί ή να πάρει κάτι από αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Αυτό που γίνεται στον δρόμο είναι ζωντανό και απρόβλεπτο· ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.

Από την άλλη, το να παίζεις σε μια ιστορική σκηνή όπως το Κύτταρο είναι όνειρο ζωής. Έχει άλλη ένταση, άλλη ευθύνη και άλλη ενέργεια. Αλλά η ουσία για μένα παραμένει ίδια. Όπου κι αν βρίσκομαι, προσπαθώ να δίνω το 100% αυτού που έχω».

Δέκα χρόνια μετά τον πρώτο σου δίσκο, πώς βλέπεις πλέον τα όνειρα και τους στόχους σου;

«Έχει κλείσει ένας μεγάλος κύκλος. Πολλά από αυτά που ονειρευόμουν όταν ήμουν στην Πάτρα τα κατάφερα. Έκανα δίσκους, έπαιξα σε σκηνές, συνεργάστηκα με ανθρώπους που θαύμαζα.

Σήμερα αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να μπορώ να βοηθάω μέσα από τη μουσική μου. Δεν με νοιάζει τόσο η προβολή ή η εικόνα. Με νοιάζει να έχει ουσία αυτό που κάνω και να μπορεί να αγγίζει ή να βοηθάει ανθρώπους».

Τα τελευταία χρόνια κινείσαι περισσότερο προς τον ηλεκτρονικό ήχο. Πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή;

«Αν ακούσει κανείς όλες τις δουλειές μου από την αρχή μέχρι σήμερα, θα δει ότι ποτέ δεν έμεινα σε ένα συγκεκριμένο είδος. Υπάρχουν στοιχεία από punk, hip-hop, rock, ηλεκτρονική μουσική και πολλά άλλα. Κάθε δίσκος και κάθε περίοδος είχε διαφορετικό χαρακτήρα.

Τα τελευταία χρόνια πέρασα περισσότερο σε έναν ηλεκτρονικό ήχο, ειδικά μέσα από δουλειές όπως το «Virtual», «Πάρτι στα ισόγεια» και τον τελευταίο δίσκο με τίτλο «Όχι άλλα Δάκρυα».

Για πολλά χρόνια έπαιζα με μεγάλα σχήματα. Ήταν κάτι πολύ όμορφο, αλλά ταυτόχρονα δύσκολο να κινηθεί ευέλικτα. Από ένα σημείο και μετά άρχισε να με ελκύει πολύ η ιδέα ότι μπορείς με ένα laptop, ένα synth και λίγα μέσα να παρουσιάσεις τη μουσική σου παντού από έναν μικρό χώρο μέχρι μια μεγάλη σκηνή.

Παράλληλα, μου αρέσει πολύ και το νέο κύμα ηλεκτρονικής μουσικής και η αισθητική που φέρνει. Τα τελευταία τρία χρόνια άρχισα να βυθίζομαι περισσότερο σε αυτόν τον κόσμο και να πειραματίζομαι.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα μείνω εκεί για πάντα. Είναι όμως η φάση που περνάω αυτή τη στιγμή και με κάνει να νιώθω ξανά εκείνη τη σπίθα και τον ενθουσιασμό της μουσικής. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα».

Τι να περιμένουμε από εδώ και πέρα;

«Αυτή την περίοδο συμβαίνουν συνεχώς νέα πράγματα. Μόλις κυκλοφόρησε ο τελευταίος μου δίσκος, το «Όχι άλλα δάκρυα», ενώ μέσα στο καλοκαίρι θα βγει και ένα νέο single με τίτλο «Μόνο Μαζί Σου» σε συνεργασία με την Κωνσταντίνα Κιούλου.

Παράλληλα, το καλοκαίρι είναι γεμάτο live και ταξίδια. Υπάρχουν ήδη αρκετές προγραμματισμένες εμφανίσεις και θα ανακοινωθούν ακόμη περισσότερες μέσα στο επόμενο διάστημα.

Αυτή τη στιγμή δεν σκέφτομαι άμεσα έναν νέο δίσκο, κυρίως γιατί τα τελευταία χρόνια έχω βγάλει πάρα πολύ υλικό και νιώθω ότι ίσως χρειάζεται μια μικρή παύση για να κατασταλάξουν όλα αυτά. Παρ’ όλα αυτά, η δημιουργία δεν σταματά ποτέ και συνεχώς γεννιούνται καινούργιες ιδέες».

Επόμενες εμφανίσεις

• 5 Ιουνίου — Αμβούργο (Mastika Sounds)

• 6 Ιουνίου — Αμβούργο (Mut Theater)

• 9 Ιουνίου — Κολωνία (Koln OXIN)

• 10 Ιουνίου – Κολωνία (Koln Filaraki-Mou)

• 11 Ιουνίου — Άμστερνταμ (The Brokers Bar)

• 4 Ιουλίου — Αντιρατσιστικό Αθήνας

• 28 Ιουλίου — 4ο Φεστιβάλ Χρυσοπηγής, Φολέγανδρος

• 1 Αυγούστου — Wake Up Festival, Σέρρες

• 28 Αυγούστου — 14ο Φεστιβάλ Βρύσης Τυρνάβου – Τύρναβος

Φωτογραφίες: Ηλιάνα Καλαντζή

Διαβάστε επίσης:

Μάγδα Φύσσα και Δώρα Χρυσικού: Δύο αγωνίστριες μιλούν στο The Untold (video)

Ιερέας ζητά σχολικούς εξομολόγους αντί ψυχολόγων – Στοχοποιεί ακτιβίστρια

Κι αν το επέλεγες; Θ’ άλλαζε κάτι;