Politics

Είναι πολλά τα “ναυτάκια”, Άρη… Και ζουμπουρλούδικα!

Κάποτε ήμασταν “γκαρσόνια της Ευρώπης” και μας χάλαγε. Ο Έλληνας ο σωστός, ο ακάλυπτος, ο μπον βιβέρ, ο γκρικ λόβερ κι ο ταρτούφος των κουτόφραγκων, πώς θα μπορούσε να ‘ναι το γκαρσόνι τους; Ο υπηρέτης; Ο νεαρός του πουρμπουάρ; Κι ενώ καθόλου ντροπή δεν είναι (ούτε κακή πολιτική) να ‘χεις για βασική βιομηχανία σου τον τουρισμό, η Ελλάδα σ’ ένα τέταρτο του αιώνα, αντί να γίνει από “γκαρσόνι” σερβιτόρος, και ξενοδόχος, και τουριστικός πράκτορας, διάλεξε να ποντάρει σ’ όσα ήξερε. Κι άρα ξανά δυο δρόμους έχεις: ή θα ‘σαι ο ακάλυπτος, ή θα ‘σαι ο υπηρέτης…

Έξι μέρες δουλειά και… δεν κουνιέται φύλλο!

Την είδαμε στο CNBC. Το είδαμε στους New York Times. Το είδαμε στον Guardian και στο CBS. Το είδαμε πολλές φορές γραμμένο στ’ αγγλικά. Στα ελληνικά πάλι, ελάχιστες. Κι όμως, είναι μια πρωτιά ελληνική – τόσο ελληνική όσο κι η φέτα, η ρετσίνα και τα έπη του Ομήρου. Είμαστε η χώρα της εξαήμερης εργασίας. Κι ας μην το πολυλέμε…