Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ένα σπάνιο ταλέντο, το πιο σπάνιο μιας ολόκληρης εποχής.

Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ένας φωτεινός, γλυκός, όμορφος άνθρωπος – ένα ζεστό χαμόγελο σε μια τηλεόραση ψυχρής επιφάνειας.

Πάνω απ’ όλα, ο Γιώργος Μαρίνος ήταν παλικάρι. Ειλικρινής με τα θέλω του, με τον εαυτό του, με τα όνειρα και τη σεξουαλική του ταυτότητα μια εποχή που, το δρόμο αυτόν έπρεπε να τον βαδίσεις μόνος σου.

Χωρίς πλάτες, χωρίς την υποστήριξη της κοινωνίας, με τη χλεύη και τον πόλεμο ένα βήμα έξω απ’ την πόρτα σου.

Μάγκας.

Λαμπερός, γελαστός, τρυφερός, δοτικός, ταλαντούχος, αλλά κυρίως, ο πιο μεγάλος μάγκας μιας χώρας χωρίς πολλούς τέτοιους.

Ο Γιώργος Μαρίνος δεν πέθανε.

Όπως δεν πέθανε ο Μπάουι κι ο Μικρός Πρίγκιπας, όπως δεν πεθαίνει η φαντασία κι η ομορφιά.

Απλώς πήγε στον πλανήτη του, να βρει το τριαντάφυλλο…

Καλό ταξίδι, Γιώργο! Και μην ανησυχείς, μάθαμε πια. Ότι το σεξ είναι μια άλλη ιστορία…